Zoals ik in de vorige column al beschreef, lag de plaats waar ik opgroeide nogal afgelegen. Niet dat ik een ultieme nerd was, die nooit ergens kwam, maar het geïsoleerde bestaan in de duistere wouden van Papenvoort, Drenthe, bracht wel met zich mee dat ik meer tijd alleen doorbracht dan de meeste andere leeftijdgenoten.
Daardoor had ik ook weer meer gelegenheid om me bezig te houden met tekenen, lezen, muziek en dagdromen.

Read more ...

In de reeks “Bijna Beatle-momenten” het volgende, opmerkelijke relaas.

Het was in het jaar des heren 1981 dat ik met school op werkweek ging. Niet ver van de Drentse hoofdstad Assen, ongeveer halverwege de dorpen Rolde en Borger ligt, deels verscholen in een donker sparrenwoud, het gehucht Papenvoort. Hier woonde ik dus, in een huis gelegen al aan de bosrand. Papenvoort had geen winkels, scholen of zelfs maar een dorpskern. Er reed wel een bus doorheen, maar je moest hard rennen om er op te kunnen springen. Meestal ging ik op de fiets overal naartoe. Zoals naar Assen. Een jaar later, toen ik er naar school ging, zou de angst voor de grote provinciehoofdstad geleidelijk verdwijnen, maar in de tijd die ik hier beschrijf kwam ik er zo weinig mogelijk. Slechts zo eens in de twee a drie maanden, als ik genoeg zakgeld had gespaard en met behulp van mijn Beatlesbijbel (“The Beatles, het volledige platenverhaal”, door Roy Carr en Tony Tyler) een strategie had bepaald, ondernam ik de vijftien kilometer lange tocht. Door weer en wind, Linea recta naar warenhuis Vanderveen, om een nieuwe Beatlesplaat te kopen. In Assen had je straatlantaarns, viaducten, flatgebouwen, kruispunten met stoplichten en zebrapaden, toeterende auto’s, stadsbussen en andere grootstedelijke grandeur. Om nog maar niet te spreken van het station, waar de intercity stopte.

Read more ...