Daardoor had ik ook weer meer gelegenheid om me bezig te houden met tekenen, lezen, muziek en dagdromen.
En natuurlijk met The Beatles. Naast luisteren naar hun muziek, las ik ook veel over ze. Biografieën, boeken waarin hun songs en/of teksten werden besproken, strips (!), fotoboeken, verslagen over tournees, optredens en studioactiviteiten, serieuze kost en sterke verhalen; alles ging erin als koek!
Ik had een prima geheugen en een sterke verbeeldingskracht, waardoor ik naaste parate kennis ook veel sfeerbeelden opsloeg. Al snel waande ik mij een heuse Beatles-autoriteit.
Zoals bekent, valt er over The Beatles ontzettend veel te lezen. Het is ongelooflijk wat er in die relatief korte tijd dat hun carrière als band duurde, namelijk zo’n zeven jaar vanaf het moment dat ze platen gingen maken en wereldberoemd werden, allemaal met ze en rondom hen met de wereld gebeurde. Bijna onvoorstelbaar wat ze meemaakten en hoe ze evolueerden van een pukkelig jong beatbandje uit het grauwe Liverpool, tot toonaangevende trendsetters die de nieuwe westerse jeugdcultuur richting leken te geven.
Vaak nam de verafgoding absurde vormen aan. In het begin kan dat gezegd worden van het hysterische gegil van de (vrouwelijke) fans. Dit was een tot dan toe vrijwel onbekend fenomeen, waarover de gevestigde orde zich grote zorgen maakte.
Later waren er lieden die meenden dat The Beatles geavanceerde geheime boodschappen in hun muziek en artwork verborgen. Codes die je alleen kon ontcijferen door platen achterstevoren af te spelen of door platenhoezen uit te pluizen. The Beatles gaven hier af en toe zelf aanleiding toe, bijvoorbeeld toen op het album Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band in de uitloopgroef van de plaat bewust het geluid van een hondenfluitje en wat andere onzin hoorbaar was. Over de roemruchte initialen L.S.D. hoef ik het waarschijnlijk niet eens te hebben. En zo zijn er vele vermeende “aanwijzingen” dat The Beatles een belangrijke boodschap hadden die niet gewoon onomwonden kon worden verwoord.
Inderdaad was er, mede vanwege het sterk veranderende geluid van de groep en doordat publiekelijk bekend was dat ze zich bezig hielden met oosterse filosofieën en drugs, voor veel jongeren die op zoek waren naar Het Antwoord en De Wijsheid reden genoeg om aan te nemen dat The Beatles dit in pacht hadden. Toen deze hype een eigen leven ging leiden en er steeds wildere geruchten de ronde gingen doen (Paul is dood) en er bovendien gekken claimden dat ze door Beatlessongs tot rituele moorden werden geïnspireerd (Charles Manson, Helter Skelter), gingen The Beatles zich er nadrukkelijk van distantiëren.
Desalniettemin behoorde ik in die prille jaren tachtig, ruim tien jaar na het uiteengaan van de groep, tot een nieuwe lichting jonge dwazen, die het grotendeels fictieve dwaalspoor gretig terug volgde! Gemiddeld minstens twee keer per week gaf ik mij over aan mijn persoonlijke “Beatlesritueel”. Dan sloot ik mij op in mijn kamer, gingen alle lichten uit, op een paar strategisch geplaatste kaarsen na, de gordijnen dicht, de koptelefoon op en dan lag ik comfortabel in een hoekbank met mijn ogen dicht, alwaar ik visioenen kreeg van de meest fantastische plaatsen, kleuren, vormen en werelden.
Zoals velen voor, met en na mij hebben ontdekt, is dit bij veel Beatlesmuziek helemaal niet zo moeilijk. Vooral nummers als Tomorrow Never Knows, Within You, Without You, Strawberry Fields Forever, Lucy In The Sky With Diamonds, A Day In The Life, I Am The Walrus, of geluidscollages als Revolution #9, om er maar een paar te noemen, kunnen deze sferen gemakkelijk oproepen. Enige stimulerende substantie kan een dergelijke gemoedstoestand natuurlijk nog heftiger doen ontvlammen, maar in dit verband moet ik mededelen, dat ikzelf in deze tijd nog vrij braaf was; een paar staafjes wierrook volstonden meestal.
Daar zat ik dan in mijn eigen wereldje, plaatkanten lang “trippend” en heimelijk op zoek naar De Waarheid of in ieder geval die ene persoonlijke boodschap die niemand anders had gehoord! En zo gebeurde het, dat ik tijdens een van mijn luistersessies, notabene in Yellow Submarine, na het fanfare middenstukje, ineens mijn vader van veraf hoorde roepen: “Hans eten! Hans eten!”, vlak daarna gevolgd door een andere stem, veel dichterbij: “Hans! Erik!” (De naam van mijn beste jeugdvriend) en daarna, op spottende toon: “Sliepuut, sliepuut!” (“Sliepuit” op z’n Drents)
Geschrokken trok ik de koptelefoon af en riep: “Ja, wat is er?” Geen antwoord, want er was niemand anders thuis, zoals ik ook wel wist. Nadat ik mij er van had overtuigd dat dit ook inderdaad het geval was, zette ik de hoofdtelefoon opnieuw op en de naald van de pick up terug in het midden van het nummer. Daar hoorde ik het weer! Vlak na: “Opstaan aan dek mr. Wilson, opstaan aan dek!” , diezelfde stem, net die van mijn vader, precies zoals hij mij vroeger als ik buiten speelde vaak riep: “Hans, eten! Hans, eten!” en dan weer: “Hans! Erik!, sliepuut, sliepuut!”
Ik was geschokt door deze ontdekking en gelijk terug op aarde. Dus The Beatles hadden inderdaad een persoonlijke boodschap speciaal voor mij opgenomen!? En wel kort nadat ik geboren werd!?
Het heeft lang geduurd voordat ik echt weer met beide benen op de grond stond.
Maar om heel eerlijk te zijn, als ik Yellow Submarine vandaag de dag voorbij hoor komen hoor ik het nog steeds……….. Van een andere wereld, die Beatles!