Vanuit het niets was daar ineens een soort van reddende engel die zich over mij bleek te hebben ontfermd. Een niet nader te noemen vliegmaatschappij kwam met een verbijsterende actie die mijn droom in ene uit liet komen. Er werden door heel Europa 300.000 vliegtickets aan de man gebracht a 1 hele cent per stuk en Liverpool was een van de vele bestemmingen die werd aangeboden. Natuurlijk heb ik meteen de somma van € 0,01 overgemaakt aan mijn vrienden van de vliegmaatschappij. Het zou nu dan toch eindelijk gebeuren. De verwezenlijking van een droom was plotseling daar.
Enfin, na wat voorbereidingen en veel voorpret was daar dan de dag waarop ik me al zolang had verheugd. De dag dat ik naar het Walhalla van elke Beatlesfan zou gaan… Liverpool. Ik had me terdege verdiept in de te bezoeken plekken en een betaalbaar onderkomen en dergelijke. Goedgemutst begaf ik me naar Charleroi, alwaar mijn vrienden me zouden komen ophalen om me daarna af te zetten in mijn Mekka. Reikhalzend keek ik uit naar de komende dagen. Als extra kick moet ik even melden dat mijn onderkomen te Liverpool gerund bleek te worden door niemand minder dan de dochter van de eerste manager van de Beatles, Allan Williams.
Ik had al het gevoel dicht bij mijn helden te vertoeven in de komende dagen en deze prettige bijkomstigheid gaf mij zowaar het gevoel al een beetje bij de ‘incrowd’ te behoren.
Bij aankomst in het jeugdhotel werd ik dus inderdaad aan de balie van harte welkom geheten door Miss Williams en om er zeker van te zijn dat ik niet droomde informeerde ik of ze echt de dochter was van. Ze bevestigde mijn blije vermoeden en tevens meldde ze me dat pappie regelmatig langs kwam voor een praatje met dochterlief. Ik verzocht haar om me te waarschuwen als hij zou komen, zodat ik de man een ferme handdruk kon geven en een praatje zou kunnen aanknopen over van alles en nog wat… bijvoorbeeld de Beatles. Nog niet zo lang geleden had ik nog een boek gelezen van zijn hand, aangaande zijn periode als manager van de godenzonen.
Miss Williams beloofde me plechtig mijn verzoek over te brengen aan haar pa en elke keer dat ik haar tegen het lijf liep vroeg ik quasi nonchalant of haar ouwe heer al het plan had opgevat een bezoekje te brengen. Na enkele dagen zonder een teken van pappie, begon ik me toch wel enige zorgen te maken. Zou ik deze kans nou toch nog mislopen? Zou hij toevallig net deze week zijn tête-à-tête met zijn kleine meid overslaan en zodoende ’s werelds grootste Beatlesfan missen? Ik had me er al een beetje bij neergelegd en besloot haar niet meer te vragen of vaders nog langs kwam die dag.
Ik vermaakte me toch wel natuurlijk. Ik had die dag net de Magical Mistery Tour achter de kiezen en ging nog even terug naar het hotel om me wat op te frissen met het oog op mijn dagelijks avondbezoek aan de Cavern toen miss Williams me riep.
“Hello JeePee... my father is here to meet you”, zei ze, zichtbaar opgelucht.
“Pardon?... You mean?”, stotterde ik.
Jazeker, de heer Allan Williams had er als ex-manager van de Beatles blijkbaar de noodzaak van ingezien mij te vereren met een bezoek. Dochterlief had pa al enige malen toegevoegd dat er een betrouwbare fan inpandig was, die graag een onderonsje wilde hebben. Ze zei me terloops dat hij al een uurtje in de diningroom zat te wachten.
IJlings begaf ik me naar de diningroom waar een kleine, ietwat gezette man op leeftijd een beetje voorovergebogen over een tafel hing. Ik herkende hem meteen van de foto, afgebeeld op het boek dat hij geschreven had. Dochterlief stelde me voor aan pa en vise versa. “This is my dad and his wife”. Er zat inderdaad een vrouw van dezelfde leeftijd naast Allan. Hm… dat had nou niet echt gehoeven, wat mij betreft. Ik was van plan eens flink wat prangende vragen te stellen over de tijd dat hij onze helden onder zijn hoede had en daar was vrouw Williams niet echt bij nodig. Maar meteen werd duidelijk dat vrouw Williams wel degelijk van toegevoegde waarde was. Had dochterlief slechts medegedeeld dat het hier ging om daddy’s wife, Allan Williams kwam met een meer ter zake doende omschrijving. Dit was niet alleen zijn vrouw… het was tevens de voormalige secretaresse van Brian Epstein, de grote vermaarde manager die het stokje overnam en de heren uiteindelijk de wereld liet veroveren.
Dus daar zaten ze dan. Niet alleen Allan Williams, maar ook Beryl Adams, de rechterhand van Brian Epstein hadden dus gezamenlijk hun opwachting gemaakt teneinde JeePee from Holland te ontmoeten. Een moment om nog maar eens even knijpen. Was dit allemaal echt of was het nou toch een droom? Ennuh… waar bleef McCartney? Hij had wat mij betreft zo maar binnen kunnen lopen. Blijkbaar hadden die ouwe Beatlescoryfeeën er best wat voor over om een fan te ontmoeten.
Gekheid natuurlijk. Mijn ontmoeting met deze twee lieve mensen zal ik nooit vergeten. Twee maanden na mijn ontmoeting met haar is Beryl Adams overleden en ik ben dan ook blij en trots haar op de valreep nog te hebben mogen ontmoeten.